W wieku 22 lat poznałam mojego narzeczonego i już w rok później podjęliśmy wspólną decyzję o tym, by zacząć się starać o dziecko, bo to może potrwać – mam nieregularne i bolesne cykle. To był rok 2020. Staraliśmy się, a moja ówczesna lekarka powtarzała, że jak po roku się nie uda, to wtedy będziemy myśleć….

Pod koniec maja 2021 roku poczułam się źle, miałam objawy grypy żołądkowej, ale dzielnie poszłam na wizytę u ginekolog. Gdybym wtedy wiedziała, poszłabym od razu do innej. Zbadała mnie i kazała przyjść za dwa tygodnie. Tutaj muszę zaznaczyć, że testów z moczu nigdy nie robiłam, bo zawsze wychodziły mi pozytywne (lekarze dalej nie wiedzą czemu); tylko beta jest miarodajna. Był to już czas, że każdą miesiączkę witałam łzami na podłodze i jej nienawidziłam, bo to była kolejna odebrana szansa…

Na początku czerwca dostałam, jak mi się wówczas wydawało, spóźnioną, bardzo bolesną miesiączkę. Zadzwoniłam do lekarki, kazała przyjść mimo to. Przyszłam. Usłyszałam najgorsze słowa jakie wtedy mogłam: „Właśnie pani roni, nie mówiłam o ciąży, bo od początku była słaba, więc nie widziałam powodu robić nadziei”.

Straciłam przytomność na kozetce, odzyskałam ją na sali poporodowej otoczona kobietami tulącymi swoje maleństwa. Moje prośby o pomoc psychologiczną czy osobną salę zostały zbyte hasłami: nie ty pierwsza, histeryzujesz, itp. Hitem było zdanie jakie wypowiedział ordynator: „Jak się napatrzysz na maluszki to szybciej zajdziesz w ciążę”.

Pierwsze poronienie – marzec 2020. Pierwsza ciąża, wielka radość, która trwała krótko. Zbyt krótko. Do poronienia doszło między 5/6 tc, nie było mi dane usłyszeć bicia serduszka, poronienie samoistne. Kiedy pojawiło się plamienie, udaliśmy się z mężem do szpitala, gdzie wykonano USG. Lekarz stwierdził, że być może jest to poronienie, ale on w 100% nie może tego stwierdzić. Dopiero na wizycie prywatnej u mojego ginekologa okazało się, że doszło do poronienia. Ból, łzy, krzyk – starałam się jak mogłam, aby poradzić sobie z tym. Miałam wsparcie ze strony bliskich, którzy starali się mnie pocieszać, lecz to nie pomagało. Z czasem udało się mi z tym pogodzić. Powtarzałam sobie, że tak musiało być.​

Dalej staraliśmy się z mężem o dziecko i udało się. Kolejna ciąża, radość, wizyta u lekarza, bicie serduszka. Jednak już na kolejnej wizycie okazuje się, że serduszko już nie bije – znów ból, łzy, krzyk i pytanie – dlaczego? Pada informacja ze strony lekarza, że mogę czekać aż dojdzie do samoistnego poronienia lub udać się na oddział i wybrać łyżeczkowanie lub farmakologię. Ze łzami wróciłam do domu, nie wiedząc, co zrobić.​

Po wizycie prywatnej u mojego ginekologa, rozmowie, podjęliśmy decyzję o poronieniu farmakologicznym na oddziale. Dostałam skierowanie do szpitala. I kiedy nastał dzień zgłoszenia się na oddział, rozpoczął się mój koszmar. Lekarz, który mnie przyjmował, nie wykazywał żadnych uczuć, był zimny i niemiły. Przeprowadzał ze mną wywiad medyczny i wtedy usłyszałam słowa: „Takich poronień to może być i ze 20”. Poczułam się jakby ktoś wbił mi nóż w serce. Zostałam przyjęta na oddział patologii ciąży. Co prawda na sali leżały ze mną kobiety, które przychodziły tylko na zabieg, ale na końcu korytarza leżały pacjentki ciężarne, które widziałam za każdym razem, kiedy szłam do toalety. A w sali obok odbywały się badania KTG. Kiedy ja leżałam, zwijając się z bólu i roniąc, za ścianą słyszałam bicie serca innych dzieci. Leki podawano mi, jakbym była maszyną, zero delikatności. Ten koszmar trwał 4 dni, aż w końcu w brudnej szpitalnej toalecie, 17 grudnia 2021 roku, zwyczajnie poleciał ze mnie skrzep krwi, w którym było moje dzieciątko. Nikt w szpitalu nie przedstawił mi moich praw, nikt nie doradził co zrobić. A w tamtej chwili nie myślałam, ból przesłaniał mi wszystko. Do tego ze względu na pandemię nie było odwiedzin. Mąż nie mógł być przy mnie i mnie wspierać. Nikt nie zaproponował pomocy psychologa. Nikt ze mną o tym nie porozmawiał.​

Urodziłam w 20/21tc. Lekarz, który mnie badał podczas zwykłej wizyty ginekologicznej w przychodni, delikatnie przekazał mi, że mam wrócić na oddział jak najszybciej, bo mojemu dziecku nie bije serce. Córka zaplątała się w pępowinę. Jak wróciłam do domu – tak naprawdę nie wiem. Na oddziale wciąż słyszałam, że nie ja jedna straciłam dziecko i że na sali obok właśnie inna kobieta traci dziecko. Wcale mnie to nie pocieszało, bo jak ma mnie pocieszyć nieszczęście innej osoby. Nie podali mi tabletek poronnych od razu po przybyciu do szpitala, tylko kazali czekać. Ordynator tłumaczył się to przepisami, że muszą 24h poczekać. 

Rodziłam w 2020 roku, czyli w pandemii. Prosiłam lekarzy, żeby mąż mógł być ze mną, ale nie zgodzili się nawet, żeby wszedł na 5 minut. Widzieli, że byłam w bardzo kiepskiej formie psychicznej, ale byli niezłomni. Po podaniu tabletki bardzo szybko dostałam skurczy, ale położne uważały, że przesadzam. Był to mój trzeci poród, więc wiem, jak wyglądają bóle porodowe. Jak wezwałam je już po raz któryś z kolei, zawołały panią ginekolog, która kazała szybko zabrać mnie na porodówkę, bo prawie urodziłam. Sama w pokoju na łóżku szpitalnym. Biegły ze mną na łóżku przez szpital. 

Po urodzeniu podawały mi milion dokumentów i zadawały setki pytań. W końcu doktorka zapytała, czy zgadzam się na łyżeczkowanie, bo muszą mnie oczyścić, ale w sumie wszystko „wyszło” w całości, więc nie ma co łyżeczkować. Powiedziała, że zrobi to bez znieczulenia, bo musiałabym potem leżeć z paniami po cesarce i ich dziećmi. Więc dla mojego zdrowa psychicznego, zrobi to bez znieczulenia. Ból był tak okropny, że przez kilka miesięcy mi się śnił i budziłam się płacząc. Słyszał mnie chyba cały szpital. A doktorka pod nosem powtarzała: „O Boże, co ja zrobiłam”…

Niestety sama przeżyłam poronienie w 2022 roku. Ciąża była upragniona i wyczekana. Poznaliśmy się z mężem mocno po 30tce, wzięliśmy ślub w 2021 r. Prawie rok staraliśmy się o dziecko i w kwietniu pojawiły się upragnione dwie kreski. Wszystko się układało – miłość, dom, praca…  A teraz JEST, już z nami jest, choć na razie we mnie, nasze dziecko. Czułam się wspaniale. Naprawdę… Czułam się tak dobrze, spokojnie. Nawet mdłości były dla mnie ok. Do dziś pamiętam, jak bardzo smakowały mi arbuzy… 

W 10tc podczas kolejnego USG lekarz nie dostrzegł bicia serca. To był szok. Poproszono mnie, aby odczekała kilka dni i wróciła na badanie, bo może ciąża jednak jest młodsza…

Kolejnego dnia dostałam zapalenia oczu – tak mocnego, że nie byłam w stanie ich otworzyć. Nie pomyślałam wtedy, że to pierwsze objawy zapalenia organizmu wynikającego z poronienia, które musiało się zadziać już jakiś czas temu…

Trafiłam na kolejne badanie USG – brak echa zarodka. Ale proszę iść do lekarza prowadzącego i potwierdzić. U położnika również podczas badania usłyszałam: „Brak bicia serca”.

Doktor wysłał mnie na kolejne USG potwierdzające do placówki współpracującej, gdzie mają „lepszy aparat”. To jak zostałam tam potraktowana tylko potęguje mój koszmar. Brak ludzkiej empatii, nieprofesjonalny sposób poprowadzenia całości wizyty, rozmowy z pacjentką, która przeżywa poronienie jest nie do przyjęcia…

Tak jak wspomniałam, zostałam skierowana przez swojego ginekologa na pilne badanie USG ze względu na podejrzenie poronienia chybionego, krwawienie z dróg rodnych, brak echa zarodka i pojawiające się zapalenia organizmu.

Jak się domyślacie wchodząc do gabinetu USG byłam roztrzęsiona, widoczne było to, że płakałam, przeżywam sytuację w jakiej się znalazłam. Pani doktor, zapoznając się z moim skierowaniem, zapytała jaki jest powód badania. Odpowiedziałam, że podejrzenie poronienia. Poirytowana podniosła głos i powiedziała, że mam złe skierowanie, że „powinno być ciążowe”. Odpowiedziałam, że nie wiem jakie mam i jakie powinno się wystawiać, skoro to poronienie, więc nie ciąża.

Lekarka poprosiła, abym przygotowała się do badania. Samo badanie było wykonane bez jakiejkolwiek wrażliwości czy zwracania uwagi na mój komfort. Ponieważ byłam na granicy płaczu, zaczęłam głęboko oddychać, aby choć trochę się uspokoić. Na co Pani Doktor zwróciła się do mnie słowami: „Co tak sapie? Zachowuje się jakby miała zemdleć!”. Odpowiedziałam, że jest mi źle i się popłakałam. Na co pani doktor odpowiedziała: „No co, obumarły zarodek. Dobrze, żeby sam się usunął, bo szkoda Pani na łyżeczkowanie”.

Na koniec Pani Doktor po wypisaniu wyniku badania skomentowała wizytę słowami: „A nie brała pani ostatnio szczepionki na COVID? To by tłumaczyło sytuację”. Wyszłam z gabinetu, trzaskając drzwiami…

 Chodzenie z badania na badanie, z USG na USG, trwało ponad tydzień. Ja w tym czasie tylko myślałam, że mam w sobie martwe dziecko. Do dziś wewnętrznie mną trzęsie, jak przypomnę sobie wizyty w toalecie, gdy już zaczęłam krwawić, a miałam zwracać uwagę czy przypadkiem płód sam się nie „usunął” …

Otrzymałam skierowanie do szpitala położniczego. Trzy godziny czekania w kolejce z kobietami w ciąży, z torbami, z mężami. Miałam ze sobą 3 wyniki badań potwierdzających poronienie chybione, ale na izbie przyjęć kolejne USG. Nogi mi się trzęsły już w momencie, kiedy siadałam na fotel. Nie chciałam kolejny raz słyszeć „brak bicia serca”.

Przyjęto mnie na oddział endokrynologiczny. Jestem za to ogromnie wdzięczna. Historie, o kobietach które ronią, a trafiają na porodówkę, wciąż powodują zawroty głowy.

Przyjęła mnie położna – anioł. Zaprowadziła do sali, gdzie byłam sama. Pozwoliła wejść mojemu partnerowi. Mogłam płakać do woli. Mogliśmy się przytulać i milczeć w ciszy. Po jakimś czasie przyszła do mnie i zaprosiła samą do gabinetu, gdzie opowiedziała o moich prawach. Że są trzy scenariusze: pierwszy – czekanie aż sama poronię. Drugi – zastosowanie globulki dopochwowej, która wywoła skurcze powodujące oczyszczenie macicy. I trzeci, ostatni – zabieg łyżeczkowania. Zalecane są globulki, które mogą zadziałać w 100%, ale jeśli nie, to i tak zostanę zakwalifikowana na zabieg. Ale wtedy macica jest lepiej przygotowana, zabieg jest bezpieczniejszy. Mam jednak prawo wyboru.

Opowiedziała o prawach związanych z badaniami zarodka. Czy chcę i co mogę uzyskać. Zapytała, czy chcę się przytulić, że mogę płakać, bo to bardzo trudna sytuacja. Pytała, czy mam wsparcie w partnerze. Że mogę poprosić o konsultację psychiatry lub psychologa. Było mi tak trudno, a ona była takim oparciem… Do teraz czuję ogromną wdzięczność, że spokojnie mi to wyjaśniła. Że dała prawo wyboru. Nie czułam się jak sztuka mięsa…

Niestety to jest jedyne dobre wspomnienie…

Moja położna skończyła zmianę, przyszła kolejna, przyszedł lekarz. „Pani Ulu, pani krwawi mocno. Pewnie zaraz się to skończy. Poczekajmy na badania. Jeśli będzie potrzeba zrobimy zabieg, oczywiście. Ale poczekajmy do jutra. Do tej pory proszę dać znać, jeśli wydali Pani zarodek…”.

Kolejny dzień. Położna „Nic tam nie było na podpasce?”. Kolejne – już trzecie – badanie USG. Coraz gorsze, bo z zakrwawionymi nogami, podczas obchodu, w salce z czterema lekarzami. Brak przebieralni, zasłony. Rozbieram się na krzesełku, krew spływa po udach, trzęsę się, bo ile można. Przecież już mają wszystko stwierdzone. Ale znowu słyszę: „Brak echa zarodka”.

Kolejny dzień. Obchód. Młoda doktorka między plotkami o tym, że ma nową torebkę, pyta mnie „To co, tableteczkę damy? Raz dwa i będzie po sprawie”. Ja mówię, że krwawię już kilka dni, mocno i nie mam siły. Że chcę iść na zabieg łyżeczkowania. Lekarka „Ahaaaa, nie chce Pani globuleczki… Proszę zanotować. Kwalifikacja do zabiegu”.

Kolejny dzień. 26 maja. Dzień Matki.

„Pani Ulu, dziś zabiegu nie będzie, bo jest wizytacja z Urzędu Miasta”. Później dowiedziałam się, że przyjechał prezydent miasta do mam w szpitalu, oglądał szpital jednego dnia – a właśnie tam wykonywane są zabiegi łyżeczkowania… Więc ja czekam. Mam w sobie kolejny dzień martwe dziecko. W Dzień Matki. I muszę czekać, bo tam ma być ładnie i czysto… Przecież ja mogę czekać… Tego dnia kolejne USG. Po co? Do tej pory nie wiem… Nie wiem…

Kolejnego dnia z samego rana, 6:30 przyjechała po mnie położna. Siedziałam na korytarzu na krzesełku. Było nas pięć. Korytarz, pięć krzesełek. Jak kurki na grzędzie. Starsze panie. Ja siedzę, trzęsę się, płaczę. Nie mogę się uspokoić. Widać, że one spokojne, planowane zabiegi. Nikt nic nie mówi… Domyślam się, że również dla nich to trudna sytuacja…

Na szczęście idę pierwsza. Salka malutka, krzesło ginekologiczne, pięć osób. Śmiechy-chichy, kawusia pachnie…i ja. Nawet nie przerwali gadania, czy z cukrem czy bez, kiedy ja weszłam. Mam wrażenie, że nikt nie odpowiedział mi dzień dobry… Stanęłam przy tym krześle ginekologicznym i tak stałam chwilę, po czym anestezjolog się mnie pyta o „powód zabiegu”.  Odpowiedziałam: „Poronienie”. Cisza.

Pielęgniarka do mnie podeszła i mówi, żebym się rozebrała i położyła na krześle. Mam do dyspozycji mini stołeczek, zdejmuję majtki, krwi dużo, wstydzę się…

Usiadłam, drgawki całego ciała – już nie wiem, czy są z zimna, roztrzęsienia, czy z bólu całego ciała i duszy. Płaczę, a personel ciągnie rozmowę czy i czym słodzą kawę.

Pielęgniarka siedzącą przy mnie podaje mi chusteczkę, ona jedna MNIE zauważyła. Głaszczę po ramieniu i mówi cichutko, że da mi zastrzyk i już będzie lepiej. I daje…

Budzę się już na sali, jest po.

Wychodzę tego samego dnia. Doktor pyta, ile chcę dni zwolnienia. Skołowana mówię, że nie wiem. Okazuje się, że wypisuje na 5 dni. Wtedy chcę tylko do domu…

Po tych pięciu dniach dopiero wiem, zaczynam czuć jakim jestem wrakiem. Antybiotyk mam na 10 dni, ale do pracy powinnam wrócić po pięciu. Do dziś tego nie rozumiem…

Po kilku tygodniach dostaję telefon, że wyniki badania histopatologicznego są do odbioru ze szpitala. Odbiór osobisty. Recepcja kieruje mnie do pokoju dokumentacji medycznej, na drzwiach tabliczka „Archiwum – martwe porody” …

Wtedy już bardziej „na trzeźwo” stanęłam przed drzwiami i mówię do pań, które tam są- czy naprawdę taka tabliczka musi wisieć, czy to jest ta wrażliwość, którą chcą w szpitalu? Odpowiedzi nie uzyskuję. I ja wiem, że to nie ich pewnie wina…

Tylko czyja…? Moja…? Kobiet…?

Wychodzę i znowu płaczę.

To wszystko miało wpływ na mój stan psychiczny. Do dnia dzisiejszego jestem pod opieką psychiatryczną jak i psychologiczną. Czuję jak całe doświadczenie poronienia jest niewyobrażalnym bólem dla kobiety, a tego rodzaju sytuacje, słowa, komentarze, wyłącznie pogarszają już ogromnie trudną drogę jaką musimy przejść.

Początkowo chciałam wyłącznie zapomnieć o tej sytuacji, badaniach, wizytach… Wymazać z pamięci słowa, które tak raniły. Jednak teraz, kiedy wracam do siebie, czuję, że nie ma na to mojej zgody. Że nie można milczeć.